Uitgelichte score
De International Globetrotters, met Nederlander Tommy van de Sanden in de basis, namen in de eerste inning nog wel brutaal de leiding. Nota bene diezelfde Van de Sanden tekende op het werpen van Kingdom-pitcher Juancarlos Sulbaran het enige punt van de bezoekers aan. Hij kwam op de honken door een veldfout van Honkbalweek-debutant Shervyen Newton, kon vervolgens steeds een honkje opschuiven dankzij eerst een honkslag van de Belgische Globetrotter Nando Mostaert gevolgd door vier wijd voor Quin Cotton, om uiteindelijk de thuisplaat te passeren op een opofferingsklap van Lucas Scott.
Al in hun gelijkmakende slagbeurt stelde Oranje echter orde op zaken. Op rake klappen van Newton (single), Junior Martina (double) en Darryl Collins (opofferingsslag) konden Selassa, Dwayne Kemp en Newton de eerste drie Nederlandse punten van deze Honkbalweek scoren.
Omdat Sulbaran en zijn vervanger Lars Huijer na die moeizame eerste inning het internationale gezelschap knap in het gareel wisten te houden, kon de thuisploeg in de vierde inning haar marge uitbreiden. Een fout van Alex Madera, de tweedehonkman van de Globetrotters, bracht zowel Raphael Smeenk als Jair van Borkulo in scoringspositie, een buitenkansje dat door Selassa vervolgens meteen werd omgezet in twee punten.
Diezelfde Selassa zette twee innings later de eindstand op het bord. Na een tweehonkslag was een daaropvolgende honkslag van Sharlon Schoop genoeg om nogmaals over de thuisplaat te komen.
↑ Volle tribunes op het Pim Mulier Stadion tijdens de negende inning van NED–JPN. Het publiek beleefde een avond die het stadion niet snel zal vergeten.
In de derde inning doet zich al een klein incident voor als de Nederlandse slagman Boudewijn Maat hard wordt geraakt door een worp van werper John Ravin. Maat kan niet verder spelen. De Sullivans vergroten hun voorsprong uiteindelijk naar 9-4. En dan begint de zesde inning. Het Amerikaanse team scoort twee keer in de 1e6, maar vervolgens wordt honkloper Bob Kruger door scheidsrechter Cor Blitterswijk uitgegeven op het tweede honk vanwege hinderen en het opbreken van een dubbelspel. Tijdens zijn sliding komt zijn been namelijk te hoog en te dicht bij tweede honkman Johnny Jonkers. Manager Bob Sullivan stormt het veld op en er ontstaat een verhitte discussie met Blitterswijk. In de 2e6 is Jonkers de eerste slagman. Hij krijgt het eerste honk toegewezen na hinderen-catcher van Alex Kanoza.
Hierna gaat Sullivan, samen met zijn assistent Carl Angelo, in discussie met plaat-scheidsrechter Aart Wedemeijer. De protesten van Sullivan en Angelo worden beantwoord met luid boegeroep en geschreeuw van de toeschouwers. Tegelijkertijd breekt er een opstootje uit bij het slagperk tussen de volgende slagman Hans Augustinus en catcher Alex Kanoza. Een paar Sullivan-spelers gaan zich er mee bemoeien, net zoals een paar Nederlandse spelers. Hamilton Richardson rent het veld op en duwt een speler. Hierna is het hek van de dam, want plotseling staan alle spelers op het veld. En ja, er worden een paar klappen uitgedeeld. Uiteindelijk wordt niemand van het veld gestuurd. Nadat de rust is teruggekeerd, wordt de wedstrijd hervat. Na de zesde inning leidt Sullivan met 11-6. Na twee puntloze innings komt Sullivans in de negende inning tot een rally van tien punten en wint met 21-6.
Na de wedstrijd komt het voltallige bondsbestuur bijeen om het bijzondere moment te bespreken. “Het spijt me”, zegt Bob Sullivan na de wedstrijd tegen organisatie-voorzitter Gerard Voogd. Na het toernooi heeft Sullivan niets dan lof. Hij vertelt de pers: “Het Nederlandse honkbal is volwassen aan het worden. Niet alleen qua spel, maar vooral qua omstandigheden. Het publiek hier heeft een beter gevoel voor de wedstrijd, beter dan de vorige twee keer dat ik hier was. Toen applaudisseerden ze alleen voor een honkslag of een goede vangbal. Nu voel je de juiste honkbalsfeer al een uur van tevoren en zelfs tijdens de wedstrijd. Daarom zeg ik dat honkbal in Nederland volwassen aan het worden is. Honkbal in Nederland heeft een mooie toekomst.”
Tijdens de Honkbal Week van 1990 sprak de editor-in-chief van Leesvoer met de betrokken scheidsrechters, Cor Blitterswijk en Aart Wedemeijer. Blitterswijk destijds: “Ik stond bij het tweede honk. Eén van de spelers van de Sullivans brak nogal hard een dubbelspel op en zoiets kon hier toen gewoon nog niet. Ik gaf hem uit, en daar kwam Bob Sullivan aan. Wat was-ie kwaad. We wisselden wat woorden, hij in het Engels, ik in het Nederlands. Nou, sinds die tijd mag je in Nederland ook een dubbelspel opbreken.” Wedemeijer: “Ik was hoofd bij de beruchte vechtpartij. Een situatie die je nooit meer vergeet. Nou, dat was wat hoor, maar we hebben de wedstrijd gelukkig wel uit kunnen spelen.”
