Wat begon als een waar pitchersduel tussen de uitblinkende startende werpers Mattia Aldegheri en Kevin Kelly eindigde in een spektakelstuk met weergaloze veldacties, gedurfd honklopen en twee fenomenale homeruns, wat wil je nog meer?
En daarmee komt een einde aan deze 32e editie van de Honkbalweek Haarlem en zo’n einde brengt altijd dubbele gevoelens met zich mee. Aan de ene kant blijdschap dat het zo goed is verlopen, maar aan de andere kant weemoed dat er alweer een editie voorbij is. We zagen oude bekenden, maakten nieuwe vrienden en sloten onbekende spelers in onze harten. Met andere woorden, het was weer een fantastische Honkbalweek, mede dankzij de organisatie, de inzet van al die vrijwilligers, maar ook jullie, de fans. Dus dank voor jullie aanwezigheid, jullie steun en jullie aanmoedigingen en tot over twee jaar!
Net als in hun eerste twee onderlinge duels trokken de Italianen ook in de finale tegen Team Kingdom aan het langste eind, al was de manier waarop de Italianen uiteindelijk wonnen geheel anders dan de vorige keren. In de achtste inning draaide Robel Garcia de wedstrijd ten langen leste alsnog om met een verre homerun waarmee hij twee teamgenoten mee nam. Hoewel Oranje nog gevaarlijk werd, sneuvelde uiteindelijk het gelijkmakende punt op de thuisplaat.
Zoals te verwachten viel na de vorige confrontaties domineerden ook nu de twee startende werper, Kevin Kelly namens Team Kingdom en Mattia Aldegheri voor Italië, lange tijd de wedstrijd. Pas in de vierde inning kregen de slagploegen enigszins vat op hun worpen en meteen werd Italië gevaarlijk. Zoals zo vaak was het Gabriele Angioi die de lont in het kruitvat stak. Hij begon de slagbeurt met een tweehonkslag en kon een honkje opschuiven dankzij een opofferingsstootslag van Robel Garcia.
Het leek de opmaat naar het eerste punt van de wedstrijd, maar een fenomenale vangbal van Sharlon Schoop zorgde ervoor dat Angioi vervolgens niet kon binnenkomen op de door Raphael Smeenk keurig verwerkte grondbal van Alberto Mineo, misschien wel de meest gevaarlijke Italiaanse slagman van deze Honkbalweek. Het betekende het einde van de inning en dus ook het eerste Italiaanse gevaar.
De volgende keer dat de Azzurri aandrongen verliep dat volgens hetzelfde recept en ditmaal leverde dat wel een punt op. Nu was het Nathanael Batista die de tweehonkslag sloeg, Ricardo Paolini die hem vervolgens naar drie bracht met een opofferingsstootslag. Omdat daarna een hoge pitch van Kelly uit de handschoen van Sem Kuijper ketste, kon Batista het eerste punt aantekenen.
Tot de zevende inning verliep zo alles volgens plan van Francisco Cervelli, maar toen haperden plots zijn tot dan zo betrouwbare relievers. Eerst stond Marco Artitzu honkslagen toe van Schoop en Kuijper, die er duidelijk op gebrand leek zijn fout goed te maken, waarna beide honklopers in scoringspositie werden gebracht door een opofferingsstootslag van Smeenk. Toen was het aan Gedionne Marlin om de gelijkmaker binnen te slaan, maar dat moest hij dan wel op het gooien van een nieuwe werper doen, want Claudio Scotti was inmiddels Artitzu komen vervangen. Ook Scotti bleek echter feilbaar. Marlin zette Oranje gelijke hoogte met een grondbal naar het tweede honk waarop Schoop kon binnenkomen, waarna Marnix Ruben zijn ploeg zelfs op voorsprong bracht met een succesvolle drag bunt.
Nadat een inning later Shervyen Newton al zijn vierde homerun van de Week had geslagen, leken de kansen van Italië verkeken, maar ook de eerste reliever van Team Kingdom, Eric Mendez, raakte meteen in de problemen. Hij gaf Batista een vrije loop en Paolini volgde zijn ploeggenoot op met een honkslag. De daaropvolgende opofferingsstootslag van Angioi bleek acheraf niet nodig, want Garcia sloeg de bal metershoog over het hek in rechtsveld en schonk zo Italië de voorsprong.
Oranje deed er in de enige slagbeurt die hen nog restte alles aan om de wedstrijd voor een tweede keer om te draaien, kreeg zelfs met twee man uit nog twee man in scoringspositie, maar zag uiteindelijk Selassa op de thuisplaat sneuvelen bij een poging te profiteren van een doorgeschoten bal. Zo won Italië voor het eerst in de historie de Honkbalweek Haarlem.
↑ Volle tribunes op het Pim Mulier Stadion tijdens de negende inning van NED–JPN. Het publiek beleefde een avond die het stadion niet snel zal vergeten.
De gewrichten kraken misschien iets meer en de knuppels bij het raken van de bal iets minder, maar de Old Stars Game is dan ook vooral een feest der herkenning. Vele oude bekende gezichten passeren weer eens de revue, al is de ene speler wat langer geleden afgezwaaid dan de ander.
In deze Old Stars Game stonden traditioneel de Royal Dutch Old Stars tegenover de Orange Dutch Old Stars. Dat eerste team stond onder leiding van Brian Farley en werd vertegenwoordigd door Ronald Jaarsma, Jeffrey Cranston, Vinve Rooi, Heffrey Arends, Rene Cremer, Mark Duursma, Max Clarijs, Erik de Rijcke, Elton Koeijman, Rene Rijst, Mark Giroldi, Nick Veltkamp en Rodger Kops.
Tegenover dit elitegezelschap stond een al even exclusief gezelschap. Voor de Orange Dutch Old Stars kwamen in actie Roelie Henrique, Dirk van ’t Klooster, Michael Crouwel, Brian Engelhardt, Percy Isenia, Kenny Berkenbosch, Ken Brauckmiller, Jurjan Koenen, Glenn Romney, Diego Markwell, Jason Halman, Dave Draaijer en David Bergman. Zij werden gecoacht door Charles Urabanus.
Uiteindelijk eindigde de wedstrijd in een 4-1 overwinning voor het Oranje-team, maar daar maalde eigenlijk niemand om. Het ging erom weer even terug in de tijd te mogen met oude vrienden en dat was alles wat telde.
Voormalig Honkbalweek-voorzitter Guus van Dee reageerde na afloop van de Honkbalweek enthousiast. ‘Ik was enorm aangenaam verrast over de manier waarop de setting was gerealiseerd’, zegt Van Dee, die de leiding had over de Honkbalweek in 2018 en 2022. Van Dee: ‘Ik was jarenlang betrokken bij die turnhal en daar hadden we grote zorgen over. We dachten dat we op het softbalveld moesten gaan bouwen. Maar daar zijn ze creatief mee omgegaan. De setting is uitstekend gelukt. Cruijff zei het al, elk nadeel heeft zijn voordeel. Dat is nu zeker van toepassing. Het is nu zelfs een stuk knusser achter de tribunes. Dat hoorde ik ook van bezoekers met wie ik heb gesproken. Ik heb er ook van genoten, het was een prima ambiance, je hoorde niemand over die turnhal, die viel niet eens op. Het was een mooie Week met een hele goede finale. Ik heb vertrouwen in de toekomst.’
Toernooidirecteur Peter Herkemij kijkt na afloop van de enerverende finale met een tevreden gevoel terug op de 32e editie van de Honkbalweek Haarlem. ‘Ja, ik ben heel tevreden. We hebben toch weer wat moois neergezet. Zeker als je kijkt naar de curve die ons een half jaar geleden werd toegegooid,’ doelt Herkemij op het onverwachte afhaken van Japan en de Dominicaanse Republiek.
Herkemij: ‘Toen moesten we uiteindelijk aan de bak. Tsjechië werkte gelijk mee. En we kwamen met de Globetrotters, wat voortkomt uit Baseball Jobs Overseas. Die hebben we gekoppeld aan een aantal organisaties, zoals Metro State University, die ook gelijk meewerkten. Zo is dat gegroeid. En gingen ze kijken naar de beschikbaarheid van spelers. Ze konden niet iedereen krijgen die ze wilden hebben, maar ze waren superenthousiast. Mijn angst was natuurlijk dat ze het niet zouden redden, dat zou een flater zijn geweest. Maar dat is goed gekomen. Het deelnemersveld was goed speltechnisch en we hebben de beste wedstrijd tot het laatst bewaard. Die had alle ingrediënten waar we op hadden gehoopt.’
Herkemij vervolgt: ‘We zijn op een evaluatiemoment. Was het honkbaltechnisch goed genoeg? Hebben we het publiek iets geboden? Ja, dat zeker. Kan het beter? Ja, dat zal ik niet ontkennen.’
Kunnen de Globetrotters de nieuwe Sullivans worden? Herkemij: ‘Absoluut. Ze willen zeker terugkomen en met een beter team. Het zou een Sullivans 2.0 kunnen zijn. Maar de Bond wil graag dat er landenteams deelnemen. Ook omdat er WBSC-punten zijn te verdienen. Ja, dat geeft een bepaalde druk. Maar als iemand afzegt, is het een goed alternatief.’
‘We zijn nu zeker al bezig met het volgende toernooi. We moeten kijken naar de datum, want in 2028 zijn de Olympische Spelen. Maar eerst ga ik komende week met mijn eigen team naar het EK U12 in Parijs,’ aldus Herkemij, die manager is van de Nederlandse U12-ploeg.
‘Daarna krijgen landen over de hele wereld feedback. Wat hun kansen op de Olympische Spelen zijn en of ze willen komen. We hebben heel veel goede contacten. Als de profs naar de Spelen gaan zijn Division I-spelers mogelijk beschikbaar voor een Team USA. Team Japan was een gemis en willen we graag terug laten komen. Ik ben wel zo eerlijk om te zeggen dat Japan iets extra’s biedt. We zijn twee jaar geleden al benaderd door India en Pakistan, met (Amerikaanse) college-spelers met een achtergrond uit die landen. We zijn “the future of baseball”, zo’n land zouden we hierdoor op de kaart kunnen zetten.’
Peter Herkemij stelt dat het hele bestuur een goed gevoel heeft. ‘Binnen het bestuur, we zijn met zijn negenen, trekken we samen keihard de kar,’ zegt Herkemij. ‘We hebben een goede dynamiek en we zetten ons voor elkaar in. Gerrit Ligtenberg stopt. Hij deed de faciliteiten en accommodatie en we hebben diep respect voor hem en wat hij jarenlang allemaal heeft gedaan. Daar moet een goede opvolger voor komen, want dat is een enorme klus. We hadden veel eerste dingen dit keer, zoals het videoscherm, de horeca in eigen beheer, 150 vrijwilligers, meer dan ooit, Italië dat voor het eerst wint. We kijken met veel vertrouwen vooruit.’ (MS)
